Radiografia klatki piersiowej pozostaje podstawowym badaniem obrazowym u psów i kotów z objawami ze strony układu oddechowego, układu krążenia oraz przy podejrzeniu przerzutów nowotworowych. W większości opracowań dotyczących techniki badania podkreśla się, że kluczowe znaczenie mają: właściwa liczba projekcji, prawidłowe pozycjonowanie, wykonanie zdjęć w odpowiedniej fazie oddechu oraz przestrzeganie zasad ochrony radiologicznej (1, 2).

Ile projekcji klatki piersiowej naprawdę potrzebujemy?

W standardowych zaleceniach podręcznikowych kompletne badanie klatki piersiowej psa lub kota obejmuje trzy projekcje: boczne prawą i lewą oraz brzuszno-grzbietową (VD) lub grzbietowo-brzuszną (DV) (1, 2). Taki schemat ma na celu ograniczenie nakładania się struktur i poprawę wykrywalności zmian ogniskowych. W pewnych przypadkach różnice w wartości diagnostycznej poszczególnych projekcji są szczególnie wyraźne, na przykład u kotów z obecnością płynu w jamie opłucnej, gdzie projekcja brzuszno-grzbietowa bywa mało czytelna, a projekcja boczna pozwala na znacznie lepszą ocenę zmian (ryc. 1).

Badanie porównujące wykonanie dwóch i trzech projekcji radiogramów klatki piersiowej u 100 psów z podejrzeniem śródmiąższowej choroby płuc wykazało, że rezygnacja z jednej projekcji mogłaby zmienić rozpoznanie w około 12-15% przypadków (3). Autorzy podkreślili, że przy podejrzeniu choroby śródmiąższowej, w tym przerzutów do płuc, badanie z wykonaniem trzech projekcji powinno pozostać standardem (3).

W innym badaniu oceniano przydatność zdjęć RTG wykonanych w trzech projekcjach w wykrywaniu zmian guzowatych w płucach u psów z nowotworem, porównując z tomografią komputerową jako „złotym standardem”. Czułość radiografii wynosiła 71-95%, a swoist...