Pacjent neurologiczny często jest największym koszmarem dla wielu lekarzy weterynarii. Ta dziedzina wydaje się bardzo skomplikowana, co nie zachęca do jej zgłębiania internistów przeciążonych już natłokiem wiedzy z innych gałęzi. Potrzeba łatwego rozwiązania w dziedzinie, która dla większości wydaje się czarną magią, zrodziła mit, według którego leki steroidowe miałyby pomóc, jeżeli nie wyleczyć w niemal każdym przypadku neurologicznym. Artykuł ma na celu pomoc internistom w podjęciu decyzji, kiedy można i powinno się zastosować steroid u pacjenta neurologicznego, a kiedy jest to przeciwwskazane.

Neurologia jest często uważana przez lekarzy weterynarii za trudną dziedzinę. Skomplikowane badanie neurologiczne, neurolokalizacja i akronim VITAMIN D skutecznie odstraszają. Gdyby jednak się nad tym zastanowić, to każda specjalizacja ma swoją specyfikę badania, każda diagnoza opiera się na lokalizacji, gdzie leży problem, i w końcu każdy lekarz w diagnostyce różnicowej korzysta z VITAMIN D. Wszystkich pacjentów, niezależnie od choroby, na podstawie wywiadu i objawów można przypisać z pewną dozą prawdopodobieństwa do którejś kategorii tego akronimu.

Dzisiejsze czasy i ograniczona możliwość robienia specjalizacji wciąż wymagają jednak od internistów „znania się mniej więcej na wszystkim”, co jest praktycznie niemożliwe przy piorunująco postępującej wiedzy w każdej dziedzinie weterynarii. Wymusza to ograniczenie swoich umiejętności w najmniej lubianych gałęziach do rozwiązań, które „wszyscy od dawna stosują”. W toku tego rozumowania w przypadku pacjentów neurologicznych lekiem „pierwszego rzutu” stały się substancje z grupy glikokortykosteroidów.

Leki te wykazują silne działanie przeciwzapalne i immunosupresyjne. Stabilizują błony komórkowe i lizosomalne, zmniejszają przepuszczalność naczyń krwionośnych oraz ograniczają obrzęk tkanek. W ośrodkowym układzie nerwowym prowadzi to m.in. do redukcji obrzęku i spadku ciśnienia śródczaszkowego. Jednocześnie glikokortykosteroidy hamują odpowiedź immunologiczną poprzez wpływ na limfocyty T i B, co znajduje zastosowanie w chorobach o podłożu autoimmunologicznym. Dodatkowo bardzo przydatną funkcją w neurologii jest ograniczanie produkcji płynu mózgowo-rdzeniowego (2, 5, 7, 14).

Panuje przekonanie, że jeżeli steroid nie pomoże, to przynajmniej nie zaszkodzi. Nie jest to jednak do końca prawda. Większość pacjentów, którzy trafiają do autora na konsultację, to zwierzęta, które dostały już lek z glikokortykosteroidem (2). Cz...