Stabilizacja glikemii u psów i kotów z cukrzycą stanowi jedno z większych wyzwań w praktyce lekarza weterynarii. Pomimo dostępności różnych preparatów insulinowych, diet weterynaryjnych oraz coraz dokładniejszych metod monitorowania glikemii, osiągnięcie stabilnej kontroli glikemii u wielu pacjentów pozostaje trudne. Przyczyną tego zjawiska są zarówno czynniki zależne od chorób współistniejących, jak i błędy w leczeniu, niewłaściwe żywienie czy zmienność indywidualnej odpowiedzi organizmu na insulinę. Celem niniejszego artykułu jest omówienie najczęstszych przyczyn destabilizacji glikemii u psów i kotów oraz przedstawienie ich znaczenia w codziennej praktyce weterynaryjnej.

Wprowadzenie

Cukrzyca (diabetes mellitus) jest jedną z najczęściej diagnozowanych chorób endokrynologicznych u psów i kotów. Jej leczenie opiera się głównie na insulinoterapii, odpowiednim żywieniu oraz regularnym monitorowaniu stężenia glukozy we krwi. Pomimo względnie jasno określonych zasad postępowania terapeutycznego, stabilizacja glikemii bywa w praktyce klinicznej trudna do osiągnięcia (1). U psów cukrzyca najczęściej patofizjologicznie odpowiada cukrzycy typu pierwszego w medycynie człowieka i wiąże się z trwałym niedoborem insuliny. U kotów natomiast częściej obserwuje się mechanizmy zbliżone do cukrzycy typu drugiego, gdzie istotną rolę odgrywa insulinooporność oraz zaburzenia funkcji komórek β trzustki (2). Niestabilność glikemii może prowadzić do licznych powikłań, takich jak przewlekła hiperglikemia, epizody hipoglikemii czy rozwój cukrzycowej kwasicy ketonowej (DKA). Zrozumienie czynników wpływających na trudności w stabilizacji glikemii jest kluczowe dla skutecznego leczenia pacjentów diabetologicznych.