Kość gąbczasta do przeszczepów pobierana jest zazwyczaj za pomocą kirety (łyżeczki kostnej Volkmanna) po nawierceniu istoty korowej kości. W niniejszej pracy przedstawiamy i oceniamy prostszą technicznie, szybszą i bezpieczniejszą procedurę z użyciem specjalnej tulei wiercącej, na podstawie własnego przypadku.

Wprowadzenie

Autologiczny przeszczep kości gąbczastej jest do tej pory najlepszą metodą substytucji ubytków tkanki kostnej (1). Metoda ta łączy w sobie wszystkie pożądane właściwości potrzebne do budowy nowej tkanki kostnej. Pomimo niewielkiej liczby komórek w przeszczepianym materiale, beleczki kostne zawierają dużą liczbę osteoblastów, które zarówno same, jak i przy udziale miejscowo uwalnianych cytokin pobudzają tworzenie nowej tkanki kostnej. Prawidłowo pobrana i wszczepiona istota gąbczasta kości stwarza gotowe strukturalne rusztowanie kostne, na którym dochodzi do powstania substratu tkanki kostnej w miejscu przeszczepu. Zjawisko to określamy jako osteokondukcję. Jednoczesne pobudzenie krążenia miejscowego poprzez otwartą jamę szpikową lub chirurgiczne udrożnienie końców złamania, a także ostrożne postępowanie z unaczynieniem miejscowym umożliwiają osteopromocyjne działanie płytek krwi oraz czynników wzrostu (IGF-1, PDGF, TGF-beta) (3).

Przypadki, w których możliwe jest zastosowanie autologicznej kości gąbczastej, są bardzo zróżnicowane. Wskazaniem jest na przykład wypełnianie ubytków tkanki kostnej powstałych w następstwie złamań, po skomplikowanych osteotomiach korekcyjnych lub...

Najczęściej stosowaną metodą pobierania materiału jest nawiercenie kości za pomocą gwoździa Steinmanna, pobranie materiału łyżeczką kostną i czasowe jego przechowanie w zwilżonym krwią gaziku lub w tłoku strzykawki (2, 3). W niniejszej pracy przed...