W poprzednim numerze „Magazynu Weterynaryjnego” pytaliśmy, na co może być chory pies, pudel duży, samiec w wieku pięciu lat, u którego występowały obszary o przerzedzonym włosie, jak również wykwity w postaci rumienia i nadmiernego rogowacenia oraz tworzenia się mankietów łojowych w bliższej części włosa (ryc. 1, 2). Oto rozwiązanie zagadki wraz z komentarzem.

Prawidłowa odpowiedź to c) zapalenie gruczołów łojowych (sebaceous adenitis). Zapalenie gruczołów łojowych to stosunkowo rzadko rozpoznawana choroba autoimmunologiczna dotycząca gruczołów łojowych. U psów została opisana po raz pierwszy w latach osiemdziesiątych XX wieku przez Scotta. W przebiegu choroby dochodzi do niszczenia gruczołów łojowych, co w konsekwencji powoduje brak produkcji łoju niezbędnego do nawilżania skóry. Ponadto zaburzenie to prowadzi do zmniejszenia właściwości bakteriobójczych filmu skórnego, czego następstwem jest namnożenie się mikroorganizmów na powierzchni skóry.

Choroba nie jest powszechnie obserwowana, ale jej przypadki opisano u wielu gatunków zwierząt. Poza psami w literaturze znajdują się doniesienia o przypadkach u królików, koni i kotów.