Psy z chorobami dermatologicznymi stanowią około 60,3% pacjentów zakładów leczniczych dla zwierząt (1, 2). Najczęstsze przyczyny, z którymi opiekunowie zgłaszają się na konsultację dermatologiczną, to świąd i wyłysienia. Ponadto najczęściej obserwowanymi zmianami skórnymi są: rumień, krosty, przebarwienia, grudki, łuszczenie się skóry, strupy, łojotok, plamy, zaskórniki, płytki, nadżerki, otarcia, blizny, kryzki naskórkowe i guzki (1).

Lekarzom przyjmującym pacjentów z problemami dermatologicznymi z pewnością dobrze znane są sytuacje, kiedy opiekun zwierzęcia przesyła lub pokazuje zdjęcia zmian skórnych swojego zwierzęcia, prosząc o diagnozę. Zgodnie z obowiązującym w Polsce prawem konsultacje telefoniczne czy wideoporady nie są wizytami i nie mogą stanowić podstaw do leczenia naszych pacjentów. Należy pamiętać, że zgodnie z art. 2 ustawy o zakładach leczniczych dla zwierząt „1. Usługa weterynaryjna jest czynnością mającą na celu zachowanie, ratowanie lub poprawę zdrowia zwierząt i ich produkcyjności, polegającą w szczególności na: 1) badaniu stanu zdrowia zwierząt; 2) rozpoznawaniu, zapobieganiu i zwalczaniu chorób zwierząt; 3) leczeniu zwierząt; 4) udzielaniu porad i konsultacji; 5) pielęgnacji zwierząt; 6) wydawaniu opinii i orzeczeń” (3). Dlatego nie ma możliwości prawidłowego świadczenia usługi lekarsko-weterynaryjnej bez zbadania pacjenta, a co za tym idzie, racjonalnego decydowania o dalszym procesie jego leczenia. Takie stanowisko kilkakrotnie opublikowała również Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna, w tym w odniesieniu do przeprowadzania konsultacji na odległość, na przykład wideokonsultacji (4).

Niniejszy artykuł ma za zadanie przedstawić zmiany skórne i wzorce kliniczne najczęściej występujące u psów z chorobami dermatologicznymi. Pokazuje on szeroki zakres chorób, które należy uwzględnić na liście rozpoznań różnicowych podczas badania pacjenta. Dodatkowo ma za zadanie pomóc w przypadku trudnych rozmów z opiekunami zwierząt, obrazując, jak wiele jednostek chorobowych należy wykluczyć przed ustaleniem ostatecznego rozpoznania.

Wizyta w gabinecie dermatologicznym powinna składać się z wywiadu z opiekunem zwierzęcia (tab. I), pełnego badania klinicznego, a dopiero w następnej kolejności badania dermatologicznego. Pomocne może być posiadanie gotowej do użycia karty badania dermatologicznego, która może ograniczyć czas wizyty.

Podstawowe badanie kliniczne każdego pacjenta obejmuje pomiar temperatury ciała, tętna, oddechów, ocenę błon śluzowych (kolor, lepkość, czas włośniczkowy) oraz dostępnych węzłów chłonnych (wielkość), omacanie jamy brzusznej i osłuchanie klatki pie...