Tylko fenobarbital i imepitoina są zatwierdzone jako leczenie pierwszego rzutu padaczki u psów w Unii Europejskiej (8, 16). W większości krajów Unii Europejskiej bromek (podawany w postaci soli potasowej, KBr) jest zatwierdzony w zasadzie jako leczenie uzupełniające u psów opornych na leczenie przeciwpadaczkowe pierwszego rzutu, gdy fenobarbital nie zapewnia odpowiedniej kontroli napadów (3).

Fenobarbital i bromek działają synergistycznie, a leczenie uzupełniające bromkiem ogranicza liczbę napadów u psów, u których nie można uzyskać poprawy, stosując sam fenobarbital, lub wymagających zmniejszenia dawki fenobarbitalu z powodu poważnych działań niepożądanych związanych z jego stosowaniem (16, 30). Obecnie bromek jest coraz częściej polecany do stosowania w monoterapii jako skuteczna terapia początkowa u psów z poważnymi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ jest lekiem przeciwdrgawkowym, który nie jest hepatotoksyczny, a większość działań niepożądanych mija po zaprzestaniu stosowania leku (15).

Skuteczność

Bromek łagodzi napady u około 80% psów z padaczką, ale całkowite zahamowanie napadów dotyczy około 50% psów i często jest on skuteczny, gdy terapia fenobarbitalem nie przynosi rezultatu. Podając bromek z fenobarbitalem, można uzyskać poprawę u około 95% psów z padaczką (5, 15).

Bromek można podawać w monoterapii lub jako lek wspomagający u psów z opornymi na leczenie napadami drgawek. W jednym badaniu udokumentowano zmniejszenie liczby napadów padaczkowych (o więcej niż 50%) u około 74% psów podczas stosowania monoterapii, a 52% nie miało napadów w ciągu sześciu miesięcy. Pozostałe badania skupiały się na skuteczności bromku potasu jako dodatkowego leku z fenobarbitalem (19).

Fenobarbital i bromek działają synergistycznie, a leczenie uzupełniające z użyciem bromku u psów z padaczką łagodzi przebieg napadów (zmniejszenie liczby i nasilenia napadów, skrócenie czasu ich trwania) u psów, u których sam fenobarbital jest mało skuteczny (16, 30). W terapii bromkiem dodanym do fenobarbitalu u 83% psów leczonych wcześniej fenobarbitalem, także z dodatkiem innych leków przeciwdrgawkowych, zaobserwowano zmniejszenie częstości występowania napadów padaczkowych, zmniejszenie intensywności napadów (65% psów) bądź zmianę na mniej ciężki typ napadów (22% psów). Status wolny od napadów uzyskano u 26% psów. Zmniejszenie dawki fenobarbitalu było możliwe u 35% psów po dodaniu bromku. Dodanie bromku umożliwiło przerwanie leczenia barbituranami (fenobarbitalem lub prymidonem) u 19% psów (16, 30).