Fluoksetyna, należąca do grupy inhibitorów wychwytu serotoniny (SSRI), jest lekiem bardzo często stosowanym w praktyce lekarzy weterynarii w przypadkach wymagających farmakoterapii zaburzeń zachowania. Z moich obserwacji wynika, że wprowadzana jest w przypadkach zaburzeń lękowych, separacyjnych oraz przy agresji różnego pochodzenia. Stała się niejako lekiem pierwszego rzutu w problemach lękowych i związanych z agresją. Równie często jednak opiekunowie, których konsultuję, zgłaszają, że lek nie przyniósł pożądanego efektu lub wręcz pogorszył zachowanie pacjenta, dlatego został przez lekarza weterynarii wycofany lub bez konsultacji z nim odstawiony przez opiekuna. Dlatego warto zastanowić się, kiedy stosowanie tego leku ma sens, jaki ma on mechanizm działania i o czym koniecznie należy poinformować klienta przed rozpoczęciem leczenia, aby terapia przyniosła pożądany efekt.

Jaki pacjent powinien dostać fluoksetynę?

Prawdopodobnie do każdego zakładu leczenia zwierząt coraz częściej trafiają psy z problemami behawioralnymi. Wynika to nie tylko z rosnącej liczby właścicieli psów, ale przede wszystkim z braku świadomości opiekunów. Nieodpowiednia socjalizacja i praca z psem w okresie młodzieńczym, brak wiedzy o potrzebach tego gatunku, tempo życia ludzi i brak chęci lub czasu, aby zapewnić psom odpowiednie zajęcia, oraz liczne stresory, jakim poddawany jest każdego dnia organizm psa żyjącego w mieście, rzutują na samopoczucie zwierzęcia. Przewlekły stres doprowadza do zaburzenia równowagi neuroprzekaźników i całego organizmu, pobudzenia ciała migdałowatego i zahamowania zdolności racjonalnego analizowania przez korę przedczołową, a to wszystko w efekcie jest przyczyną rozwoju zaburzeń behawioralnych.

Opiekunowie często wolą uniknąć wdrożenia leczenia farmakologicznego tego typu problemów, coraz częściej jednak przypadki trudne i takie, w których terapia behawioralna jest niemożliwa ze względu na znaczne nasilenie problemu, uniemożliwiające normalne funkcjonowanie, trafiają do lekarzy specjalizujących się w medycynie behawioralnej. Gdyby jednak takie psy szybciej miały wprowadzone odpowiednie leki, miałyby większą szansę na powrót do zdrowia i mniejsze ryzyko porzucenia i eutanazji.

Niskie stężenie serotoniny możemy podejrzewać u pacjenta z nadmierną lękliwością, wybuchową agresją, zaburzeniami nastroju lub jego obniżeniem. Często wtórnie do tych zachowań pojawiają się zaburzenia obsesyjno-kompulsywne lub obrona zasobów. Istotne jest wykluczenie przyczyn somatycznych, ponieważ stany zapalne toczące się w organizmie mogą negatywnie wpłynąć na dostępność lub metabolizm tryptofanu, będącego prekursorem serotoniny.