13/07/2026
W związku z uzyskanym rozpoznaniem w jednorazowej iniekcji podskórnej podano imidokarb w dawce 6 mg/kg m.c. oraz deksametazon w dawce 0,1 mg/kg m.c. Dodatkowo wydano doksycyklinę w dawce 10 mg/kg m.c. na dobę, do stosowania doustnego przez cztery tygodnie, wraz z leczeniem osłonowym przewodu pokarmowego – sukralfat w dawce 1 g na zwierzę, doustnie trzy razy dziennie. Kontynuowano wcześniej rozpoczęte leczenie objawowe i wspomagające.
Już po kolejnych 24 godzinach widoczna była wyraźna poprawa stanu klinicznego pacjenta. Pies zaczął samodzielnie się poruszać, powrócił apetyt, a ilość płynu w worku osierdziowym uległa znacznemu zmniejszeniu, nie powodując już tamponady. Zmieniono tryb hospitalizacji z całodobowej na dzienną. Po trzech dniach, w związku ze stabilizacją stanu ogólnego pacjenta, leczenie kontynuowano w warunkach domowych.
W kontrolnym badaniu kardiologicznym wykonanym po dwóch tygodniach od rozpoczęcia leczenia przeciw B. canis wciąż obecna była tylko niewielka ilość płynu w worku osierdziowym. Stan ogólny oraz zachowanie pacjenta były prawidłowe, a badanie morfologiczne krwi nie wykazywało już odchyleń od wartości referencyjnych.
Po czterech tygodniach terapii w badaniu echokardiograficznym nie stwierdzono już obecności płynu w worku osierdziowym. Stan kliniczny psa pozostawał bardzo dobry. Badanie morfologiczne krwi nie wykazywało odchyleń, utrzymywały się natomiast podwyższone wartości białka całkowitego, transaminazy alaninowej i fosfatazy zasadowej. Na tym etapie leczenie zakończono, kontynuując jedynie podawanie preparatów o działaniu hepatoprotekcyjnym.
Przedstawiony przypadek ma na celu zwrócenie uwagi na fakt, że babeszjoza psów – choroba powszechnie uznawana za stosunkowo łatwą diagnostycznie i często występującą w praktyce klinicznej, może przebiegać w sposób nietypowy i maskować się pod postacią innych, znacznie poważniejszych jednostek chorobowych, w tym nowotworów. Doświadczenia płynące z opisanego przypadku skłoniły mnie i cały zespół do zmiany rutynowego postępowania u pacjentów z tamponadą serca – obecnie w naszej praktyce każdy płyn ewakuowany z worka osierdziowego poddawany jest badaniu cytologicznemu.
Ryc. 1-3, 5, 6 – Autorka, ryc. 4 – W. Tobis
