Złożone leczenie pierwotnej małopłytkowości immunologicznej u kota z użyciem romiplostymu, splenektomii i immunosupresji

Pierwotna małopłytkowość immunologiczna (ITP) jest u kotów rzadką diagnozą, dotychczas opisaną jedynie w pojedynczych przypadkach i niewielkich seriach. Szacowana częstość występowania małopłytkowości u kotów waha się od 1,2% do 5,9%, z czego około 11% przypadków może mieć podłoże immunologiczne. Ponieważ ITP jest rozpoznaniem z wykluczenia, jej diagnoza bywa trudna. Leczenie obejmuje immunosupresję, a w przypadkach opornych – splenektomię, choć dane o jej skuteczności u kotów są bardzo ograniczone. W medycynie ludzkiej i weterynaryjnej rośnie zainteresowanie agonistami receptora trombopoetyny (TPO-RA), takimi jak romiplostym i eltrombopag. U psów romiplostym okazał się skuteczny w leczeniu ITP, jednak u kotów nie odnotowano dotąd takich zastosowań, mimo wykazanej homologii między kocią a ludzką trombopoetyną. Opisany przypadek dotyczy leczenia ITP u kota brytyjskiego krótkowłosego z użyciem immunosupresji, romiplostymu oraz splenektomii – co stanowi nowatorskie podejście w terapii tej rzadkiej choroby u kotów.

Pierwotna małopłytkowość immunologiczna u kotów to rzadkie schorzenie, którego diagnoza opiera się na wykluczeniu innych przyczyn małopłytkowości, takich jak infekcje, nowotwory czy choroby szpiku. W opisywanym przypadku u kota brytyjskiego krótkowłosego wykluczono potencjalne wtórne przyczyny na podstawie stylu życia, historii choroby i braku objawów hemolizy. Przewlekła, łagodna utrata krwi z jamy ustnej mogła prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza. Ostateczna diagnoza ITP została potwierdzona pozytywną odpowiedzią na immunosupresję i splenektomię.

Dotychczasowe leczenie ITP u kotów obejmowało różne leki immunosupresyjne, jednak ich skuteczność była zmienna, a długotrwała terapia glukokortykoidami niosła ryzyko powikłań, takich jak cukrzyca. W tym przypadku stosowanie prednizolonu, deksametazonu i chlorambucylu nie przyniosło trwałej poprawy. Romiplostym – agonista receptora trombopoetyny (TPO-RA) stosowany u ludzi z opornym ITP – został użyty jako nowatorska forma leczenia. Kot dobrze tolerował leczenie, choć po pierwszym podaniu wystąpiło przejściowe niedociśnienie, które ustąpiło po terapii płynowej. W kolejnych dawkach nie odnotowano działań niepożądanych.

Zastosowanie romiplostymu u kotów nie było dotąd opisywane, co czyni ten przypadek pierwszym udokumentowanym użyciem tego leku w weterynarii kociej. Wyniki sugerują, że romiplostym może być obiecującą opcją terapeutyczną w opornych przypadkach ITP u kotów, szczególnie w połączeniu z immunosupresją i splenektomią.

W przedstawionym przypadku opisano leczenie pierwotnej małopłytkowości immunologicznej u kota przy użyciu agonisty receptora trombopoetyny (romiplostymu), splenektomii oraz terapii immunosupresyjnej. Dawki romiplostymu (5-10 μg/kg) przynosiły początkową poprawę liczby płytek, jednak skuteczność zmniejszała się z czasem, a długoterminowa remisja nie została osiągnięta. U kota wystąpiło jedynie jedno przejściowe działanie niepożądane – niedociśnienie po pierwszym podaniu. Splenektomia, połączona z wprowadzeniem mykofenolanu mofetylu (MMF), doprowadziła do wyraźnej i utrzymującej się poprawy liczby płytek bez efektów ubocznych. Zmiany morfologiczne krwinek (ciała Heinza) zaobserwowane po splenektomii nie miały znaczenia klinicznego. 

Podsumowując, romiplostym może być użyteczny jako leczenie wspomagające lub doraźne w ITP u kotów, a MMF może zapewniać długotrwałą kontrolę choroby.

https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/jvim.70149