Dapagliflozyna u psów z chorobami serca – nowe spojrzenie na SGLT2i w kardiologii weterynaryjnej

Inhibitory SGLT2, takie jak dapagliflozyna, to kluczowa grupa leków w medycynie człowieka, wykorzystywana przede wszystkim w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz chorób sercowo-naczyniowych i nerkowych. Ich działanie polega na blokowaniu zwrotnego wchłaniania glukozy i sodu w nerkach, co prowadzi do zwiększonego ich wydalania z moczem. Choć początkowo były postrzegane jako leki hipoglikemizujące, dziś wiadomo, że ich wpływ jest znacznie szerszy i obejmuje także korzystne efekty hemodynamiczne, metaboliczne oraz przeciwzapalne i przeciwfibrotyczne. W weterynarii zainteresowanie tą grupą leków dynamicznie rośnie, jednak dane dotyczące ich zastosowania u psów z chorobami serca są nadal ograniczone.

W przeprowadzonym badaniu oceniano krótkoterminowe działanie dapagliflozyny u psów kardiologicznych, koncentrując się na bezpieczeństwie oraz wpływie na parametry metaboliczne, nerkowe i wybrane biomarkery zapalenia oraz stresu oksydacyjnego. Założono, że lek zwiększy wydalanie glukozy i sodu z moczem, pozostając jednocześnie dobrze tolerowanym i bezpiecznym dla pacjentów. Wyniki potwierdziły silny efekt glukozuryczny – u psów obserwowano wyraźny wzrost wydalania glukozy bez istotnych zmian w glikemii, stężeniu sodu ani poziomie ciał ketonowych. Co istotne, nie odnotowano hipoglikemii ani ketozy, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku w tej grupie pacjentów.

Drugim ważnym wnioskiem był brak trwałych zmian w wydalaniu sodu, co sugeruje, że efekt natriuretyczny SGLT2i może być krótkotrwały lub kompensowany przez mechanizmy adaptacyjne nerek. Oznacza to, że korzyści kliniczne tej klasy leków w chorobach serca prawdopodobnie nie wynikają wyłącznie z działania moczopędnego, ale z bardziej złożonych mechanizmów obejmujących metabolizm, regulację neurohormonalną oraz modulację procesów zapalnych i oksydacyjnych. Dodatkowo zaobserwowane zmiany w biomarkerach, takich jak haptoglobina i markery antyoksydacyjne, sugerują potencjalny wpływ na redukcję stresu oksydacyjnego i stanu zapalnego, który odgrywa istotną rolę w patogenezie chorób serca u psów.

Nie stwierdzono istotnych zmian w poziomie ketonów, co oznacza brak ryzyka ketozy, ale jednocześnie nie zaobserwowano również potencjalnych korzyści wynikających z umiarkowanej ketonemii, które u ludzi są wiązane z poprawą efektywności energetycznej mięśnia sercowego w niewydolności serca. Pod względem bezpieczeństwa lek był dobrze tolerowany, a jedyne obserwowane działania niepożądane miały łagodny i przejściowy charakter.

Podsumowując, dapagliflozyna u psów z chorobami serca wykazuje przewidywalne działanie polegające na zwiększonym wydalaniu glukozy z moczem, przy jednoczesnym zachowaniu stabilności parametrów metabolicznych i elektrolitowych oraz możliwym wpływie na procesy zapalne i oksydacyjne. Wyniki te sugerują, że SGLT2i mogą stać się w przyszłości ważnym elementem terapii kardiologicznej w medycynie weterynaryjnej, a ich mechanizm działania wykracza daleko poza klasyczną diurezę. Badanie stanowi istotny krok w kierunku dalszego poznania ich roli w leczeniu psów z chorobami serca i otwiera nowe możliwości terapeutyczne w tej dziedzinie.

https://academic.oup.com/jvim/article/40/2/aalag036/8512406