Pododermatitis u psów to złożony zespół chorobowy o wieloczynnikowej etiologii, obejmujący zmiany zapalne skóry palców i opuszek kończyn. W artykule omówiono najczęstsze przyczyny tej choroby, diagnostykę różnicową oraz nowoczesne podejścia terapeutyczne, ze szczególnym uwzględnieniem leczenia miejscowego i innowacyjnych metod, takich jak fotobiomodulacja i zimna plazma. Skuteczna terapia wymaga indywidualizacji postępowania oraz długofalowego wsparcia dermatologicznego.

Pododermatitis u psów nie jest odrębną jednostką chorobową, lecz raczej zespołem objawów skórnych toczących się w obrębie dalszych odcinków kończyn, którego obraz kliniczny jest często zróżnicowany, a przyczyny złożone. Stan zapalny obejmujący przestrzenie międzypalcowe, opuszki i okoliczne tkanki może zarówno być przejawem choroby ograniczającej się do tej okolicy, jak i wynikać z chorób ogólnoustrojowych. W praktyce klinicznej pododermatitis często przybiera postać przewlekłą lub nawrotową, co czyni ją jednym z bardziej frustrujących wyzwań w dermatologii weterynaryjnej (1, 3).

Obraz kliniczny pododermatitis jest wielopostaciowy i często mylący, co sprawia, że choroba ta bywa trudna do rozpoznania we wczesnym stadium. U większości psów pierwszym zauważalnym objawem jest okazywanie dyskomfortu – zwierzę zaczyna intensywnie lizać lub gryźć kończyny, koncentrując się zwłaszcza na przestrzeniach międzypalcowych. W wyniku tego zachowania rozwijają się zmiany poświądowe – rumień, obrzęk, wyłysienia oraz nadżerki. Nierzadko pojawia się też wysięk surowiczy lub ropny. W przypadkach długo utrzymujących się zmian dochodzi do ich pogłębiania – skóra ulega zliszajowaceniu, w przestrzeniach międzypalcowych mogą rozwijać się guzki, przetoki, szczególnie w przypadkach głębokiego zapalenia towarzyszącego zakażeniom gronkowcowym lub obecności ciał obcych, jak również pewnych chorób immunologicznych. Niekiedy pojawia się także nadmierne rogowacenie opuszek. Zakażenia mogą prowadzić do nieprzyjemnej woni, a bolesność obecna w wielu przypadkach powoduje kulawiznę.

Pomimo różnorodności objawów, to właśnie ich nawracający przebieg, trudności w leczeniu oraz wtórne powikłania zakaźne sprawiają, że pododermatitis staje się jednym z bardziej wymagających problemów dermatologicznych u psów. Niejednokrotnie objawy skórne są jedynie wierzchołkiem góry lodowej, wskazującym na uogólnione zaburzenia wymagające dalszej diagnostyki różnicowej i długofalowego leczenia.

Najczęstszym czynnikiem wywołującym pododermatitis są alergie. Mogą to być: atopowe zapalenie skóry, alergia kontaktowa lub nietolerancja na składniki pokarmu. U psów z alergiami często obserwuje się nasilony świąd, który prowadzi do intensywnego ...