Zespół lęku separacyjnego jest powszechnym problemem u psów, który może być trudny do prawidłowego zdiagnozowania i leczenia. Dotyczy to zwłaszcza szczeniąt, ponieważ w procesie diagnostycznym należy uwzględnić ich zdolność do nauki i adaptacji do zmian w środowisku, które mogą znacząco wpływać na ich samopoczucie i zachowanie. Bardzo ważne jest zrozumienie różnic między odmiennymi problemami związanymi z separacją. W artykule podkreślono potrzebę wprowadzania indywidualnych planów leczenia, skoncentrowanych na stopniowej ekspozycji i pozytywnym wzmocnieniu. Pomimo trudności, które mogą pojawić się na początku, konsekwentne dostosowywanie terapii i leków, w zależności od współpracy między behawiorystą a lekarzem weterynarii, może pomóc psu poczuć się bardziej komfortowo i pewnie podczas przebywania w samotności.

Wprowadzenie

Lęk separacyjny u psów to problem często zgłaszany przez właścicieli. Szczenięta po zmianie domu i przybyciu do nowych opiekunów mogą wykazywać objawy związane z lękiem i chęć ciągłego kontaktu z opiekunem. Pozostawione same popiskują, co powoduje, że właściciele spędzają z nimi każdą chwilę. Trudności psa w pozostawaniu samemu mogą minąć z wiekiem i postępującym rozwojem zwierzęcia lub wręcz przeciwnie – pogłębić się i stanowić poważny problem behawioralny. Należy zwrócić szczególną uwagę, że nie każdy problem separacyjny może być sklasyfikowany (i leczony) jako lęk. W języku potocznym popularne jest określanie wszystkich trudności i niepożądanych zachowań związanych z pozostawianiem zwierzęcia samego w domu mianem lęku separacyjnego, tymczasem przyczyna tego rodzaju problemów leży w stresie. Wykazano bowiem, że każdy pies może doświadczać stresu podczas rozłąki z właścicielem, ale nie powinno to powodować drastycznych zmian w zachowaniu (2). Przyczyną niepożądanych zachowań mogą być m.in. lęk, frustracja, nuda, fobie, niezaspokojenie podstawowych potrzeb gatunkowych, a ich rozróżnienie jest kluczowe dla wprowadzenia właściwej terapii (17). Gdy właściciel zgłosi się po pomoc, wskazane byłoby wstępne użycie sformułowania „problem separacyjny”, a następnie określenie jego podłoża.

Jak i z czym różnicować lęk separacyjny?

Zespół lęku separacyjnego (ZLS) to określenie zachowań charakteryzujących się niepokojem, gdy pies zostaje sam lub jest oddzielony od osoby bądź osób, z którymi jest związany (3). Inną definicją, zapożyczoną z psychologii człowieka, jest potrzeba ...

Objawy podobne do lęku separacyjnego może powodować frustracja. Jeżeli pies pozostawiony jest na ogra­niczonej przestrzeni, na przykład zamknięty w jednym pokoju, może wykazywać chęć wydostania się, eksploracji – stąd drapanie drzwi czy gryzienie ...