Nieprawidłowe stężenia chlorków w surowicy są często notowane u pacjentów ze zmianami całkowitej zawartości wody w organizmie. Z tego względu są związane z proporcjonalnym spadkiem wartości sodu (Na⁺) w surowicy.¹

U tych zwierząt „skorygowany” chlorek mieści się w zakresie referencyjnym dla tego elektrolitu (gdzie Na oznacza stężenie sodu):

Skorygowany [Cl] = prawidłowy [Na]/[Na] pacjenta × [Cl] pacjenta

Prawidłowy [Na] = środkowy punkt przedziału referencyjnego

Swoista ocena stężenia chlorków u tych pacjentów jest niepotrzebna. Zamiast tego należy zbadać przyczyny zmiany stężenia sodu w surowicy. Stężenie chloru poniżej normy ma jednak istotne implikacje diagnostyczne i terapeutyczne i zasługuje na szczególną uwagę.²

Zaburzenia stężenia chloru są rutynowo związane z zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej.³ Ocena pacjenta z hipochloremią może zatem wymagać analizy gazometrycznej krwi i jednoczesnej oceny pH moczu. Niektóre laboratoria podają stężenie całkowitego dwutlenku węgla (TCO₂) w surowicy jako część standardowego profilu biochemicznego. Dostarcza to informacji na temat przybliżonego stężenia wodorowęglanu w surowicy (HCO₃^-). Zmiana stężenia wodorowęglanów (tj. HCO₃) ostrzega o zaburzeniu stanu równowagi kwasowo-zasadowej, ale nie informuje o jego przyczynie, a wzrost HCO₃ może wynikać z zasadowicy metabolicznej lub stanowić reakcję kompensacyjną na kwasicę oddechową.

Regulacja stężenia chlorków przez nerki jest złożonym procesem, a chlorki mogą być wydalane lub ponownie wchłaniane w kanaliku zbiorczym w celu utrzymania homeostazy.⁴ Utrata lub wzrost stężenia chlorków w tym regionie nerki zależy przede wszystkim od stanu wolemii pacjenta i stężenia aldosteronu i/lub potrzeby wytwarzania albo wydzielania HCO₃^-. Niejatrogenna hipochloremia może być zatem zwykle przypisywana utracie płynów bogatych w chlorki lub kwasicy oddechowej.

Wstępna ocena pacjenta

Jeżeli w profilu biochemicznym surowicy odnotowano hipochloremię, należy obliczyć skorygowane chlorki (ryc. 1). Jeśli wynik jest prawidłowy, u zwierzęcia występuje zaburzenie równowagi sód/woda, które zasługuje na uwagę. Jeżeli skorygowane chlorki są poniżej zakresu referencyjnego, trzeba rozważyć przyczyny prawdziwej hipochloremii. Należy zbadać aktualne schematy leczenia i ocenić leki, o których wiadomo, że powodują hipochloremię (na przykład furosemid, tiazydowe leki moczopędne).

Jeżeli u pacjenta niedawno wystąpiły wymioty lub refluks żołądkowo-przełykowy, należy natychmiast zbadać, czy nie doszło do zatkania odpływu z żołądka lub innej niedrożności przewodu pokarmowego. Wysokie TCO2 i współistniejąca kwasica w znacznym s...