Nadciśnienie płucne określane jest jako zwiększenie ciśnienia tętniczego w płucach, zwykle wtórnie do choroby sercowo-naczyniowej, płucnej lub ogólnej.^1,2 W konsekwencji może dojść do prawostronnej kardiomegalii, po której może nastąpić dekompensacja sercowa aż do prawostronnej niewydolności serca przy wyższym stopniu zaawansowania choroby.

Psy i koty z nadciśnieniem płucnym najczęściej wykazują objawy duszności, utraty przytomności, nietolerancji wysiłkowej, posmutnienia lub kaszlu.¹ Najbardziej praktyczną metodą ustalenia rozpoznania jest echokardiografia z użyciem techniki dopplerowskiej ze względu na jej dostępność i nieinwazyjność. Ostateczne rozpoznanie najlepiej jednak uzyskać za pomocą bardziej inwazyjnej techniki kateteryzacji pod kontrolą fluoroskopową w celu bezpośredniego pomiaru płucnego ciśnienia tętniczego,^1,2 chociaż związane z nią ryzyko, wyższy koszt oraz trening konieczny do przeprowadzenia takiego badania sprawiają, że jest mniej preferowanym wyborem w rutynowej praktyce klinicznej.¹ Wcześniej można wykonać badanie radiograficzne klatki piersiowej, które jest łatwiej dostępne niż echokardiografia i może wykazać nieprawidłowości potwierdzające nadciśnienie płucne oraz zmiany wskazujące na pierwotną jego przyczynę. Chociaż uznaje się, że radiografia klatki piersiowej nie ma wysokiej czułości u pacjentów z łagodnym nadciśnieniem płucnym, u psów i kotów z przynajmniej umiarkowanym nadciśnieniem płucnym można łatwiej zaobserwować zmiany.²

Leczenie tętniczego nadciśnienia płucnego zależy od jego przyczyny. American College of Veterinary Internal Medicine opublikował ostatnio konsensus z wytycznymi dotyczącymi rozpoznania, klasyfikacji, leczenia i monitorowania nadciśnienia płucnego u psów.¹ Artykuł ten skupia się na wykorzystaniu zdjęć rentgenowskich klatki piersiowej do postawienia diagnozy nadciśnienia płucnego.

Objawy radiograficzne

Psy

Do radiograficznych objawów nadciśnienia płucnego należą prawostronna kardiomegalia i poszerzenie naczyń tętniczych płuc. Prawostronna kardiomegalia charakteryzuje się zaokrągleniem doczaszkowego i prawego bocznego brzegu sylwetki serca wraz z przemieszczeniem się koniuszka serca doogonowo i w lewą stronę. W wyniku tego sylwetka serca w projekcjach brzuszno-grzbietowej/grzbietowo-brzusznej wygląda jak odwrócona litera D (ryc. 1).^2,3 Przy braku jednoczesnej lewostronnej kardiomegalii sylwetka serca może stać się szersza niż wyższa.³ Obiektywną metodą pomiaru tej zmiany jest „proporcja serca 3/5 do 2/5”, w której rysuje się linię od ostrogi tchawicy w kierunku brzusznym i równolegle do doogonowej krawędzi serca. Około 3/5 powierzchni sylwetki serca (serce prawe) powinno znajdować się doczaszkowo od tej linii, a 2/5 powierzchni sylwetki sercowej (serce lewe) powinno leżeć doogonowo od niej (ryc. 2).⁴ Jeżeli powierzchnia sylwetki serca doczaszkowo od tej linii stanowi ponad 3/5 całej powierzchni, należy wziąć pod uwagę obecność prawostronnej kardiomegalii.⁴