Istnieje wiele pojęć używanych do definiowania określonych zaburzeń diurezy. Celem niniejszego artykułu było przedstawienie zwięzłej charakterystyki tych zaburzeń, z którymi spotykamy się najczęściej w naszej codziennej praktyce weterynaryjnej.

Pomimo lat badań nad najbardziej skutecznymi sposobami leczenia niedokrwistości autohemolitycznej (IMHA), w artykule pochodzącym z zaledwie 2011 roku odsetek przypadków śmiertelnych tej choroby nadal określa się na aż 30-40%.

Płytka eozynofilowa oraz wrzód eozynofilowy (łagodny) to postacie powszechnie występującego u kotów klinicznego wzorca skórnej reakcji zapalnej, określanego jako zespół ziarniniaka eozynofilowego.

Jedynie baczna obserwacja zachowania kota pozwala na rozpoznanie bólu.

Mięsaki poszczepienne występują stosunkowo rzadko. Kiedy jednak mamy już z nimi do czynienia, cechują się naciekającym wzrostem, a ich leczenie bywa naprawdę trudne.

Rozszerz swoją wiedzę dzięki najważniejszym wskazówkom z ubiegłorocznej konferencji Międzynarodowego Stowarzyszenia Weterynaryjnego Stanów Nagłych i Intensywnej Terapii (International Veterinary Emergency and Critical Care Society).

Zatrucie pyretroidami w wyniku ich nieprawidłowego użycia lub przypadkowego spożycia przez zwierzę jest często spotykane w medycynie weterynaryjnej.

Atomoksetyna – lek wykorzystywany do leczenia ADHD u ludzi – może być toksyczna dla psów i kotów nawet w niskich dawkach. Schemat postępowania w przypadku zatrucia różni się w zależności od gatunku.