Zwiększone pragnienie i wielomocz od dawna były uważane za charakterystyczny objaw cukrzycy u małych zwierząt. Postęp, jaki nastąpił w leczeniu i monitorowaniu tej choroby, sprawił jednak, że większość pacjentów dzięki odpowiedniemu postępowaniu może wieść zdrowe, mniej „przemoknięte” życie.

Brak aktywności zwierząt niewychodzących z domu i łatwy dostęp do pokarmu mogą być czynnikami wpływającymi na wzrost liczby przypadków cukrzycy.

Wybór odpowiedniego rodzaju insuliny i momentu rozpoczęcia jej podawania, ustalenie właściwego dawkowania oraz regularne monitorowanie pacjenta to kluczowe aspekty postępowania.

Zapalenie dolnych dróg moczowych – powszechna choroba kotów – często nie powoduje niedrożności. W rzeczywistości, zgodnie z badaniem z 1997 roku, od 45 do 70% chorób dolnych dróg moczowych u tych zwierząt jest rozpoznawane jako idiopatyczne zapalenie pęcherza moczowego.

Zwężenie nosogardzieli jest patologicznym stanem, w którego przebiegu dochodzi do zmniejszenia światła tej struktury doogonowo od nozdrzy tylnych, co powoduje powstanie szmeru wdechowego typu stertor o różnym stopniu natężenia.

Może nie jest to zaszczytny tytuł, ale doszlifowanie umiejętności komunikacyjnych może ci pomóc zdobyć klientów, których koty mają poważne problemy z korzystaniem z kuwety.

Fenylopropanolamina (PPA, z ang. phenylpropanolamine) jest lekiem sympatykomimetycznym, używanym głównie w leczeniu nietrzymania moczu (spowodowanego zmniejszeniem napięcia zwieracza cewki moczowej) u psów i kotów.

Do gabinetów weterynaryjnych często trafiają zwierzęta z objawami zakażenia dolnych dróg moczowych, takimi jak krwiomocz, częstomocz, bolesne lub utrudnione oddawanie moczu albo oddawanie moczu w nieodpowiednich miejscach.

W medycynie człowieka antybiotyki stosuje się obecnie według określonych wytycznych. Zasady te mają pomóc lekarzom w wyborze odpowiedniego leku dla konkretnej jednostki chorobowej.

Jaka jest pani opinia na temat leczenia kotów z nadczynnością tarczycy poprzez wykonanie zabiegu usunięcia tarczycy (tyreoidektomii)? Dlaczego większość lekarzy weterynarii przeprowadza go niechętnie, skoro nie wydaje się trudniejszy od owariohisterektomii i przynosi natychmiastową reakcję pacjenta?