Rozpoznanie boreliozy wymaga połączenia badań diagnostycznych i oceny klinicznej. Niniejszy artykuł przedstawia trzy przypadki kliniczne obejmujące objawy zgłaszane przez właścicieli, wyniki badania klinicznego oraz opis nieprawidłowości w przesiewowych badaniach laboratoryjnych, które towarzyszą chorobie z Lyme. Nie istnieje pojedynczy test potwierdzający rozpoznanie. Leczenie zespołów chorobowych pojawiających się najczęściej w przebiegu boreliozy – zapalenia wielostawowego i kłębuszkowego zapalenia nerek – obejmuje podawanie doksycykliny, a w przypadku psów z szybko postępującą chorobą kłębuszków nerkowych dodatkowo leków immunosupresyjnych. Psy bezobjawowe z dodatnim wynikiem badania serologicznego nie wymagają leczenia, powinny jednak być monitorowane pod kątem białkomoczu przez rok.

Borelioza (znana też jako choroba z Lyme) wywoływana jest przez krętka Borrelia burgdorferi, którego nosicielem są kleszcze z rodzaju Ixodes.¹ W Stanach Zjednoczonych choroba ta najczęściej rozpoznawana jest w północno-wschodniej części kraju oraz w górnej części środkowego zachodu, co wynika z faktu, że w tych regionach endemicznie występują żywiciele preferowani przez kleszcze Ixodes.² Boreliozę zwykle diagnozuje się wiosną i latem ze względu na aktywność kleszczy w tym okresie oraz częstsze spędzanie czasu na świeżym powietrzu przez ludzi i psy.³ Najczęściej rozpoznawane zespoły objawów związane z boreliozą u psów to ostre zapalenie wielostawowe oraz kłębuszkowe zapalenie nerek.

Niejasności dotyczące rozpoznania i leczenia choroby z Lyme wynikają częściowo z tego, że większość psów serododatnich pozostaje całkowicie bezobjawowa,⁴ co ogranicza możliwości lekarzy weterynarii w prowadzeniu badań nad naturalnym występowaniem choroby. Ponadto, choć udało się eksperymentalnie wywołać u psów gorączkę i zespół zapalenia stawów związany z krętkiem Borrelia,^5,6 nie istnieje żaden model doświadczalny dla powodowanego przez tę bakterię zapalenia nerek,^3,7,8 co utrudnia pełne zrozumienie patofizjologii. W rezultacie zalecenia dotyczące rozpoznawania i leczenia opierają się w dużej mierze na opinii wypracowanej w drodze konsensusu. Niniejsze ujęcie tematu oparte na analizie przypadków przedstawia najlepsze praktyki w diagnozowaniu i leczeniu choroby z Lyme w kontekście trzech typowych scenariuszy klinicznych.

Przypadek 1. – zapalenie wielostawowe

Pacjentem był czteroletni wyżeł, kastrowany samiec o masie 27 kg, z historią 48-godzinnego posmutnienia i niechęci do chodzenia. Pies wykazywał łagodną gorączkę (39,9°C), umiarkowany wysięk w stawie nadgarstkowym, łagodny wysięk w stawie skokowym ...