Objawy anaplazmozy u psów pojawiają się w następstwie zakażenia Anaplasma phagocytophilum lub Anaplasma platys. Wiele psów nie wykazuje jednak wyraźnych objawów choroby, pomimo stwierdzonej obecności przeciwciał przeciwko gatunkom Anaplasma. Wektorem tych patogenów są kleszcze, ich występowanie pokrywa się więc z zasięgiem wektorów w środowisku.

W miarę rozprzestrzeniania się chorób odkleszczowych oraz stałego rozwoju diagnostyki chorób przenoszonych przez wektory lekarze weterynarii rozpoznają zakażenia Anaplasma u coraz większej liczby psów. W postępowaniu z psami serologicznie dodatnimi pod względem tych patogenów kluczowe znaczenie dla powszechnej świadomości i skuteczności działań profilaktycznych ma spójny przekaz dotyczący zaleceń w zakresie diagnostyki i kontroli, kierowany do personelu weterynaryjnego oraz właścicieli zwierząt domowych.

Anaplazmoza u psów

A. phagocytophilum i A. platys to dobrze znane patogeny wywołujące anaplazmozę u psów (tab. 1). Oba te gatunki to bakterie bezwzględnie wewnątrzkomórkowe, występujące na całym świecie i przenoszone przez kleszcze powszechnie spotykane u psów w Ameryce Północnej. Przebyte zakażenie gatunkami Anaplasma wydaje się nie zapewniać pełnej odporności, co oznacza, że psy pozostają podatne na ponowne zakażenie.²

A. phagocytophilum atakuje najpierw neutrofile, po czym namnaża się w nich, a następnie rozprzestrzenia się po całym organizmie. Psy serologicznie dodatnie spotyka się w północno-wschodnich, górnych środkowo-zachodnich oraz zachodnich regionach Stanów Zjednoczonych. Głównym wektorem na północnym wschodzie i środkowym zachodzie jest Ixodes scapularis (ryc. 1a), a na zachodzie Ixodes pacificus. Większość dorosłych osobników I. scapularis poszukuje żywicieli w chłodniejszych miesiącach roku, o czym warto poinformować właścicieli zwierząt domowych.³ W przyrodzie rezerwuarem dla A. phagocytophilum są różne gatunki kręgowców, takich jak gryzonie, a kleszcze po żerowaniu na tych żywicielach pozostają zakażone w każdym kolejnym stadium rozwojowym.²

A. platys atakuje płytki krwi, namnaża się w nich, a potem się rozprzestrzenia. W Stanach Zjednoczonych większość zakażeń rozpoznaje się w regionach południowych, gdzie występuje kleszcz podejrzewany o bycie wektorem patogenu – kleszcz psi (Rhipicephalus sanguineus).² Kleszcze należące do tego gatunku (ryc. 1b) żerują na psach na każdym etapie swojego cyklu życiowego, a nierzadko spotyka się je w dużym zagęszczeniu. Ponieważ kleszcze te mogą zasiedlać hodowle i domy, ich aktywność oraz przenoszenie patogenów mogą być całoroczne. Psy stanowią główny rezerwuar dla A. platys, a kleszcze psie mogą pozostawać zakażone przez cały cykl rozwojowy, co umożliwia skuteczne przenoszenie patogenu między psami.¹