16/03/2026
Klienci w tym przypadku zdecydowali się na interwencję chirurgiczną, jednak w celu ustabilizowania stanu pacjenta przed zabiegiem i optymalizacji wyników leczenia zalecono rozpoczęcie postępowania żywieniowego, by wyeliminować hiporeksję, wymioty, biegunkę oraz utratę masy ciała. Podejrzewano, że wymioty i biegunka mogły być związane z przewlekłą enteropatią, a także chłonkopiersiem.
Zazwyczaj zaleca się dietę niskotłuszczową, by ograniczyć produkcję kwasów tłuszczowych, ich wchłanianie i transport przez układ limfatyczny. Teoretycznie dieta niskotłuszczowa może zmniejszyć ilość chłonki w przesięku i ułatwić wchłanianie płynu z przestrzeni opłucnowej, objętość wytwarzanego płynu może jednak pozostać niezmieniona. Ponieważ pacjent miał historię utraty masy ciała i hiporeksji, potrzebował smacznej diety i ścisłego monitorowania masy ciała. Ze względu na to, że podejrzewano przewlekłą enteropatię zależną od pokarmu, priorytetem było wybranie nowej diety białkowej. W przeszłości pies ten był bardzo wybredny i rozwinęła się u niego niechęć do różnych komercyjnych diet, dlatego zalecono również dietę domową o wyższej smakowitości.
Opracowano domową dietę z wykorzystaniem indyka jako źródła białka (tab. 2), która była nowością w historii diety pacjenta (tj. indyk nie był wcześniej podawany). Uwzględniono w niej następujące kluczowe kwestie:
Dieta dostarczała 1,44 kcal/gram: 35% białka, 5,2% tłuszczu (1,29% kwasu linolowego), 2,5% błonnika w suchej masie, co odpowiada 7,8 g białka/100 kcal, a także łącznie 1,15 g tłuszczu/100 kcal oraz 31% białka, 10% tłuszczu i 59% węglowodanów w przeliczeniu na energię metabolizowaną. Planowano podawać trzy posiłki dziennie. Dieta ta została uznana za „ultraniskotłuszczową”, ale pokrywała minimalne zapotrzebowanie według Stowarzyszenia Amerykańskich Urzędników Kontroli Pasz (aafco.org) dotyczące ilości niezbędnego kwasu tłuszczowego linolowego.
Tabela 2. Domowa dieta zalecona przez lekarza weterynarii
Pacjent chętnie spożywał przepisaną dietę domową. W ciągu czterech tygodni jego masa ciała zwiększyła się o 1 kg (wynosiła 32 kg), poprawiła się jakość kału (wynik w skali od 2 do 3/9), a wymioty ustąpiły. Kondycja fizyczna psa uległa nieznacznej poprawie do 4-5/9.
Mimo że nie stwierdzono żadnych objawów klinicznych, powtórne zdjęcia rentgenowskie po ośmiu tygodniach potwierdziły ponowne nagromadzenie płynu opłucnowego i zaplanowano interwencję chirurgiczną. U pacjenta dokonano podwiązania przewodu piersiowego, przeprowadzono subtotalną perikardiektomię (otwartą), założono port opłucnowy, wykonano przyżebrową celiotomię i limfangiografię krezki oraz wprowadzono dren do klatki piersiowej. Powrót do zdrowia przebiegał bez powikłań. Podczas badania kontrolnego miesiąc później nie stwierdzono obecności wysięku. Masa ciała pacjenta utrzymywała się na stałym poziomie 33 kg, a ocena kondycji fizycznej wynosiła 5/9. Właściciele zdecydowali się kontynuować dietę domową, ponieważ pacjent miał dobry apetyt, jakość i konsystencja stolca były bardzo dobre, a stan psa wydawał się bardziej stabilny niż podczas stosowania poprzedniej diety hydrolizowanej.
W literaturze weterynaryjnej dowody potwierdzające skuteczność leczenia idiopatycznego chłonkopiersia u psów i kotów są ograniczone. Najczęściej publikowane są opisy przypadków lub niewielkie serie przypadków.2 Obecnie zaleca się postępowanie chirurgiczne zamiast samego stosowania leków i interwencji żywieniowej.2 W jednym badaniu dotyczącym kotów zamiast zabiegu wybrano modyfikację żywienia i leczenie farmakologiczne, ale śmiertelność była wysoka (> 80%). Konieczne są dalsze badania w celu określenia najlepszego sposobu leczenia.7
U opisanego pacjenta z idiopatycznym chłonkopiersiem postępowanie żywieniowe oparte na domowej diecie w połączeniu z nakłuciem klatki piersiowej i stosowaniem rutyny skutecznie ustabilizowało stan pacjenta przed interwencją chirurgiczną. Obecnie brakuje badań dotyczących postępowania w przypadku idiopatycznego chłonkopiersia u małych zwierząt, zwłaszcza w zakresie leczenia dietetycznego, chociaż często stosuje się dietę o bardzo niskiej zawartości tłuszczu jako środek dietetyczny. U tego pacjenta przewlekła enteropatia/enteropatia z utratą białka była potencjalnym rozpoznaniem różnicowym, którego nie potwierdzono, ale uznano ją za chorobę współistniejącą. Pełne omówienie przewlekłej enteropatii u psów wykracza poza zakres niniejszego artykułu, więcej informacji na ten temat można znaleźć w innych źródłach. Nie wiadomo, czy dieta miała wpływ na występowanie chłonkopiersia u tego pacjenta, ale ze względu na poprawę masy ciała i wyników badań kału kontynuowano dietę domową w celu najlepszego leczenia podejrzewanej przewlekłej enteropatii reagującej na pokarm.
Today’s Veterinary Practice • Vol 13, No 3, May/June 2023, p. 34
Laura Gaylord, DVM, DACVIM (Nutrition)
Whole Pet Provisions, PLLC, Fuquay-Varina, North Carolina
