W przypadku tej szeroko rozprzestrzenionej na świecie choroby wczesne rozpoznanie ma kluczowe znaczenie.

Mielografia jest badaniem obrazowym, polegającym na podaniu środka cieniującego do przestrzeni podpajęczynówkowej (otaczającej rdzeń kręgowy) za pomocą igły dordzeniowej wprowadzonej do kanału kręgowego w odcinku szyjnym lub lędźwiowym.

Ostatnio wiele słyszy się o wzroście częstotliwości zachorowań na leptospirozę. Mimo dostępności szczepionek dla psów przeciwko różnym serowarom Leptospira, zoonoza ta powraca.

Ostatnio w medycynie weterynaryjnej wiele uwagi poświęca się leczeniu bólu. Naukowcy zainteresowali się gabapentyną – lekiem przeciwdrgawkowym, który zmniejsza ból neuropatyczny oraz ostry ból pooperacyjny u ludzi.

Enukleacja (wyłuszczenie gałki ocznej) jest zabiegiem bolesnym. Zarówno w medycynie człowieka, jak i medycynie dużych zwierząt stosuje się miejscowe znieczulenie pozagałkowe.

Przewlekła choroba nerek występuje u kotów bardzo często, ale wywołujący ją czynnik toksyczny, zakaźny lub incydent niedotlenienia najczęściej pozostaje niezidentyfikowany.

Dzięki medycynie człowieka lekarze weterynarii po raz kolejny mają możliwość poprawić jakość i długość życia wielu psów.

Do­bre przy­go­to­wa­nie się do eg­za­mi­nu spe­cja­li­za­cyj­ne­go z tak ob­szer­ne­go dzia­łu me­dy­cy­ny, ja­kim są cho­ro­by we­wnętrz­ne, jest za­da­niem trud­nym. Na eg­za­mi­nach zda­rza­ją się py­ta­nia do­ty­czą­ce za­gad­nień, w któ­rych przy­pad­ku ko­niecz­na jest zna­jo­mość naj­now­...

Zbyt duży zapas towaru, nadliczbowi pracownicy oraz nienaliczane opłaty pochłaniają sporą część twojego przychodu. Pora przenieść owych zachłannych skrytożerców na dietę!

W SKRÓCIEWybór postępowania u pacjenta z bólem w klatce piersiowej jest częstym i trudnym problemem klinicznym. Choć w większości przypadków nie występuje bezpośrednie zagrożenie życia, spośród pacjentów zgłaszających się z bardziej błahymi, niewymagającymi hospitalizacji objawami lekarz musi wył...

U tego szczenięcia rasy chihuahua można było zaobserwować ogniskowe obszary wyłysień części twarzowej i tułowia (ryc. 1 i 2). Zmianom tym nie towarzyszył świąd.